Inclusie en diversiteit: solidariteit tussen vrouwen is hard nodig

Tijdens het Women Empowerment Event van de ambassadeursconferentie gaan zes powervrouwen met elkaar in gesprek. We vroegen Ardi Stoios-Braken en Iris van Lunenburg naar hun drijfveer en wens voor 2019.

Ardi Stoios-Braken

Ardi Stoios-Braken, ambassadeur in Pakistan: 'Verandering is mogelijk, ook in Pakistan'

'Heel vaak ben ik in Pakistan de enige vrouw in de zaal. Allerlei culturele codes maken dat families hun dochters liever thuishouden, dan ze naar school of werk te sturen – een toplaag van rijke clans uitgezonderd. Wat ik kan doen is daar steeds op wijzen en een voorbeeld zijn van hoe het ook kan.

Kijk, voor zulke veranderingen heb je beleid nodig, ook in Nederland trouwens. In Pakistan kan ik vrouwen op een manier aanspreken die van een man niet geaccepteerd zou worden. Ik wil ze laten zien dat verandering mogelijk is. Zelf kom ik uit een eenvoudige Brabantse familie, mijn moeder was huisvrouw en maakte huizen schoon. Toen ik haar daar een keer ging ophalen, ben ik in mijn gezicht uitgelachen omdat ik dialect sprak. Dat ben ik nooit vergeten.

Natuurlijk is het in Pakistan niet zo makkelijk om kansen te pakken als in Nederland. Maar het kan wel. Tijdens mijn eerste veldbezoek in Pakistan sprak ik met een alleenstaande moeder die eerst moest bedelen, maar met hulp van Nederland nu riksja-chauffeur is. Ze woont nog steeds in een soort tent, maar ze kan wel haar kinderen naar school laten gaan en heeft een gevoel van regie. In 2019 wil ik nog vaker de genderbril opzetten dan ik al doe. Ook voor de acceptatie van homo’s, transgenders en religieuze minderheden is in Pakistan nog een lange weg te gaan.'

Iris van Lunenburg

Iris van Lunenburg, presentator en columnist: 'Weg met clichés over donkere vrouwen'

'The New York Times riep 2018 uit tot ‘The Year of the Woman’. Daar word ik blij van, want ik ben voor alles vrouw en feminist. Door ontwikkelingen als MeToo zie je dat vrouwen eindelijk samenwerken in plaats van elkaar als concurrenten te zien. Ik geloof erg in die solidariteit. We kunnen elkaar helpen en dat is nodig ook. Het glazen plafond bestaat bijvoorbeeld nog steeds.

Mijn huidskleur heeft op zich niks met mijn feminisme te maken. Maar ik geloof wel dat het belangrijk is om donkere vrouwelijke rolmodellen te hebben. Ook al is een film als ‘Alleen maar nette mensen’ jaren oud, ook in 2019 bestaan nog steeds hardnekkige clichés over donkere vrouwen. Ik pas niet in dat hokje – en veel jonge, donkere vrouwen en meisjes met mij. Juist daar zie ik een rol voor mezelf: laten zien dat we van die vooroordelen en stereotypes af moeten. Blonde vrouwen zijn toch ook niet allemaal hetzelfde?

Met mijn programma’s en columns wil ik mensen inspireren en aan het denken zetten. Mijn wens voor 2019? Dat we er wéér een Year of the Woman van maken. Op alle vlakken. Ik heb er zin in!'