Floortje Dessing over ‘Floortje en de ambassadeurs’

Onder de noemer ‘Diplomatie raakt’ vertellen BZ’ers over wat hen drijft in hun werk wereldwijd. Maar wat betekent diplomatie voor degenen die er mee in aanraking komen? Programmamaker Floortje Dessing kreeg het werk op verschillende ambassades van dichtbij te zien. Tijdens de opening van de ambassadeursconferentie vertelde ze over haar ervaringen tijdens ‘Floortje en de ambassadeurs’.

Opening conferentie Floortje Dessing en sg Joke Brandt

Floortje Dessing tijdens de opening van de conferentie

Waarom een serie over diplomatie?

‘Zelf heb ik voor de hoeveelheid gekkigheid die ik heb uitgehaald eigenlijk heel weinig meegemaakt waar ik de ambassade voor nodig had. Ik ben een keer beroofd in Barcelona, en ik heb een keer mijn paspoort verloren in Mexico. Als ik naar ingewikkelde bestemmingen zoals Syrië of Jemen ga, heb ik vooraf wel contact met de ambassade. Toch kende ik de diplomatie alleen van de buitenkant. Met de serie over de ambassadeurs wilde ik die wereld zichtbaar te maken aan een groot publiek. De mensen weten er, net als ik, niet veel van, maar maar merken toch de invloed van het werk op hun dagelijks leven.’  

Wat raakte haar tijdens het maken?

‘Wat ik mooi vind is dat het speelveld en de politieke invloed van de ambassadeurs veel groter is dan ik dacht. De ambassadeur is ook degene die het beleid van de Nederlandse overheid uitdraagt, wereldwijd. Een voorbeeld was Wouter Jurgens in Myanmar, die met de onderminister van informatie zit te praten en fijntjes vertelt hoe wij in Nederland tegen persvrijheid aankijken. Nederland is best goed wereldwijd om te laten weten waar we voor staan, ondanks dat we zo’n klein landje zijn. Ik heb tijdens het filmen wel momenten gehad dat ik het mooi vond om Nederlander te zijn.’

Floortje Dessing en Hans Docter

In gesprek met ambassadeur Hans Docter

‘Met alle ambassadeurs die ik heb gesproken heb ik bijzondere momenten meegemaakt. Wat veel met mij deed, was natuurlijk het verhaal van Hans Docter over zijn ervaringen bij de MH17-crash. Dat is denk ik iets waar je als buitenstander niet echt bij stilstaat, dat er ook ambtenaren naar crisissituaties moeten en daar werk verrichten dat zo’n grote emotionele impact op hen heeft.’  

Hoe kijkt ze terug op het contact met Buitenlandse Zaken? 

‘Het was heel interessant om te zien dat ook BZ begon aan een avontuur. Je laat toch een vreemde toe in je wereld die jou heel vertrouwd is. We waren ons vooraf heel bewust van de begrenzing. Dat er altijd dingen gebeuren die met reden in stilte blijven. Maar men heeft echt moeite gedaan om ons binnen te laten. Ik heb het gevoel dat ik een goed beeld heb gekregen van de wereld van de diplomatie.’

‘Ik zag ook dat het best spannend was om die vrijheid te geven. Maar ik denk dat die weg van meer openheid naar buiten toe goed is om te vervolgen. Mijn ervaring is dat de meeste mensen oprecht benieuwd en nieuwsgierig zijn naar hoe dingen werken. En met reden, want het werk van BZ heeft ook op hen invloed.’

Waarom filmde Floortje eigenlijk alleen de ambassadeur, en niet het hele team op de post?

‘Het werk op een ambassade is echt een team effort. Maar diplomatie in beeld vangen is lastig. Als tv-maker was de grote uitdaging om diplomatie – die soms letterlijk achter gesloten deuren plaatsvindt of soms gewoon eindeloos duurt - toch binnen 40 minuten in een aflevering te vangen.

Wat blijft hangen bij mensen zijn de persoonlijke verhalen. De secretaresse van Susanna Terstal heeft twintig jaar van hot naar her over de wereld gereisd en is denk ik net zo interessant als de ambassadeur. Maar televisie is keuzes maken. Alleen als je één iemand eruit pikt kun je op alle aspecten van zijn werk ingaan. Dat emotionele moment met Hans Docter, dat soort momenten maakt dat het hele programma bij mensen blijft hangen. Daarvoor móet je inzoomen.’

Floortje Dessing en Renee Jones-Bos

Met ambassadeur Renee Jones-Bos op het Rode Plein